کلام یار
در این سخن حضرتش دوستی و دشمنی با دوستان و دشمنان ائمه علیهم السلام را در امتداد دوستی و دشمنی با خدا آورده است و این از آن جهت است که مقام ولایت ائمه در امتداد ولایت خداوند متعال است. آنجا که در قرآن کریم حق تعالی میفرماید: از خدا و رسولش و اولیای امر (ائمه علیهم السلام) اطاعت کنیم. از این حدیث و این آیهی شریفه به روشنی بر میآید که آن فردی که با دشمنان ائمه علیهم اسلام در هر شکل و لباسی دشمنی ندارد گویی به مخالفت با خدا برخواسته است. نکتهی قابل تأمل این است که امام میفرمایند دشمنی با دشمنان نه دوست نداشتن دشمنانو یعنی این مطلب که نباید با دشمنان ائمه دوست بود که امری بدیهی است در گام بعدی باید آنان را نیز دشمن داشت و در دل نسبت به آنان احساس تنفر کرد. این دشمنان را هم یا خدا و ائمه در گذشته مشخص کردهاند مثل ابولهب که در قرآن نفرین شده یا یزید که در زیارت عاشورا و یا مصادیقی برای دشمن ائمه ذکر کردهاند که شامل حال افراد و گروههایی در زمانهی ما میشود. امید که ما با درک درست از زمانه بر اساس کلام الهی خداوند متعال و ائمهی اطهار علیهم السلام در انتخاب دوستان و دشمنانمان ملاک خدایی یا غیر خدایی بودن را فقط قرار دهیم و بس.